Szkolenia są potrzebne, ale budżet firmy nie wystarcza – kiedy KFS może rozwiązać problem
Decyzja, która często pojawia się zbyt późno
Czy opłaca się wysłać pracowników na szkolenie, skoro firma musi jednocześnie finansować bieżące wynagrodzenia, zakup materiałów, raty leasingowe albo rozwój sprzedaży? Ten dylemat najczęściej dotyczy małych i średnich przedsiębiorstw, w których potrzeba podniesienia kwalifikacji pojawia się nagle: zmienia się technologia, klient oczekuje nowej usługi, pracownik musi uzyskać konkretne uprawnienia albo wchodzą w życie nowe wymagania branżowe.
Odkładanie kształcenia pracowników bywa pozorną oszczędnością. Firma nie płaci dziś za kurs, ale może stracić zlecenie, nie wykorzystać nowego sprzętu, nie wejść na bardziej rentowny rynek lub mieć trudność z obsadzeniem specjalistycznego stanowiska. Z drugiej strony nie każde szkolenie powinno być finansowane zewnętrznie i nie każda potrzeba szkoleniowa spełni warunki Krajowego Funduszu Szkoleniowego.
Krajowy Fundusz Szkoleniowy jest instrumentem wspierającym kształcenie ustawiczne pracodawców i osób pracujących. Nie działa jak swobodna dotacja na rozwój firmy. Środki mają służyć finansowaniu działań, które realnie pomagają utrzymać zatrudnienie, dostosować kompetencje do potrzeb przedsiębiorstwa lub ograniczyć ryzyko utraty pracy z powodu zmian gospodarczych, technologicznych czy organizacyjnych.
Typowe sytuacje, w których przedsiębiorca szuka zewnętrznego finansowania
Dofinansowanie szkoleń z KFS może być szczególnie przydatne, gdy potrzeba edukacyjna jest konkretna, mierzalna i bezpośrednio związana z działalnością przedsiębiorstwa. Dobrym przykładem jest wdrożenie nowego programu do obsługi produkcji, księgowości, projektowania albo zarządzania magazynem. Jeżeli pracownik ma używać narzędzia w codziennej pracy, łatwiej wykazać związek szkolenia z obowiązkami zawodowymi niż wtedy, gdy kurs ma wyłącznie ogólnorozwojowy charakter.
Podobna sytuacja występuje przy rozszerzaniu oferty. Firma usługowa planująca wykonywać nowy typ prac może potrzebować szkolenia technicznego, egzaminu potwierdzającego kompetencje lub studiów podyplomowych dla osoby zarządzającej określonym obszarem. W branżach regulowanych potrzeba kształcenia bywa jeszcze bardziej oczywista, ponieważ wynika z wymagań prawnych, standardów bezpieczeństwa, wymagań kontraktowych albo warunków stawianych przez kontrahentów.
Przedsiębiorcy sięgają po KFS także wtedy, gdy mają problem z rekrutacją. Zamiast przez wiele miesięcy szukać gotowego specjalisty, mogą przeszkolić obecnego pracownika, który zna firmę, jej klientów i procesy wewnętrzne. Takie rozwiązanie ma sens zwłaszcza wtedy, gdy szkolenie prowadzi do objęcia nowego zakresu obowiązków, awansu, zmiany stanowiska lub wyspecjalizowania kadry w konkretnym obszarze.
KFS a finansowanie szkolenia wyłącznie z własnych środków
| Element decyzji | Szkolenie finansowane samodzielnie | Szkolenie z dofinansowaniem KFS |
|---|---|---|
| Dostępność środków | Firma może podjąć decyzję szybko, jeśli ma budżet. | Zależy od naboru organizowanego przez właściwy powiatowy urząd pracy i dostępnej puli. |
| Koszt po stronie firmy | Pracodawca pokrywa pełną cenę szkolenia i innych wydatków. | Możliwe jest pokrycie części albo większości kosztów kwalifikowanych, zgodnie z zasadami KFS. |
| Formalności | Zwykle ograniczają się do wyboru dostawcy i rozliczenia wewnętrznego. | Wymagają wniosku, uzasadnienia, dokumentów, umowy i późniejszego rozliczenia. |
| Swoboda wyboru | Szersza, o ile wydatek odpowiada polityce firmy. | Ograniczona zasadami KFS, priorytetami, regulaminem naboru i oceną urzędu. |
| Ryzyko finansowe | Brak ryzyka zwrotu dotacji, ale całość kosztu obciąża firmę. | Niższy koszt początkowy, ale obowiązek prawidłowego wykorzystania i udokumentowania środków. |
Jeśli szkolenie musi rozpocząć się natychmiast, a nabór w urzędzie pracy jeszcze nie ruszył albo pula środków została wyczerpana, samodzielne finansowanie może być jedynym realnym rozwiązaniem. KFS nie powinien blokować ważnej decyzji operacyjnej. Jeżeli natomiast termin szkolenia można dopasować do harmonogramu naboru, a firma potrafi przygotować uzasadnienie i dokumentację, dofinansowanie może znacząco obniżyć koszt rozwoju kadry.
Informacji o terminach naboru, dokumentach i lokalnych zasadach należy szukać we właściwym powiatowym urzędzie pracy. To urząd właściwy ze względu na siedzibę pracodawcy albo miejsce prowadzenia działalności rozpatruje wniosek o środki KFS. Poszczególne urzędy mogą stosować dodatkowe kryteria oceny i różne rozwiązania organizacyjne, dlatego nie należy opierać się wyłącznie na formularzu używanym w innym powiecie.
Dlaczego wnioski o dofinansowanie z KFS bywają odrzucane lub finansowane tylko częściowo
Szkolenie bez wyraźnego związku z potrzebami firmy
Najczęstszym problemem nie jest sam wybór kursu, lecz brak odpowiedzi na podstawowe pytanie: dlaczego właśnie ta osoba ma uczestniczyć właśnie w tym szkoleniu i jaki efekt ma osiągnąć pracodawca? Uzasadnienie w rodzaju „pracownik chce się rozwijać” albo „kurs zwiększy kompetencje” jest zbyt ogólne. Nie pokazuje ani potrzeby przedsiębiorstwa, ani związku z działalnością firmy.
Silne uzasadnienie ma konkretną konstrukcję. Najpierw wskazuje zmianę lub problem: firma kupuje urządzenie, wdraża system, podejmuje współpracę z nową grupą klientów, rozszerza zakres usług albo musi dostosować procesy do wymagań prawnych. Następnie wyjaśnia, jakie zadania wykonuje pracownik i których kompetencji mu brakuje. Na końcu łączy program wybranego szkolenia z efektem możliwym do wykorzystania po jego zakończeniu.
Przykładowo, przedsiębiorstwo budowlane może uzasadnić szkolenie pracownika obsługującego określone maszyny potrzebą realizacji kontraktów wymagających takich kompetencji. Znacznie trudniej obronić koszt szerokiego kursu menedżerskiego, jeśli uczestnik wykonuje wyłącznie zadania techniczne, a w dokumentacji nie ma planu zmiany jego roli. Kurs może być wartościowy, ale jego wartość dla pracownika nie zawsze oznacza zgodność z celami KFS.
Konkurencja o ograniczoną pulę środków
Poprawny formalnie wniosek nie daje automatycznej gwarancji finansowania. Środki KFS są limitowane, a zainteresowanie naborami często przewyższa budżet dostępny w danym powiecie. Urząd może więc finansować tylko część zgłoszonych działań, obniżyć kwotę wsparcia lub wybrać wnioski najlepiej odpowiadające przyjętym kryteriom.
Istotne znaczenie mają priorytety KFS ustalane na dany rok. Mogą one promować określone grupy pracowników, branże, rodzaje kompetencji albo potrzeby wynikające z sytuacji na rynku pracy. Właściwy urząd pracy może ponadto wskazać własne kryteria lokalne, na przykład preferencje dla zawodów deficytowych, przedsiębiorstw działających w określonych sektorach albo działań szczególnie ważnych dla lokalnej gospodarki.
Dlatego przedsiębiorca powinien rozróżniać dwa rodzaje niepowodzenia. Pierwszy to wniosek niespełniający warunków formalnych lub merytorycznych, na przykład z brakującym załącznikiem, nieczytelnym uzasadnieniem albo szkoleniem niedopasowanym do działalności. Drugi to wniosek poprawny, który nie otrzymuje środków ze względu na ograniczoną pulę. W obu przypadkach warto przeanalizować informację uzyskaną z urzędu, ale sposób reakcji będzie inny.
Cena i zakres kursu niedopasowane do celu
Wysoka cena szkolenia nie jest samodzielnym powodem odmowy, lecz może zostać zakwestionowana, gdy nie odpowiada zakresowi usługi lub znacząco odbiega od porównywalnych ofert. Podobne ryzyko pojawia się przy kursach, które obejmują bardzo szeroki program, chociaż firma potrzebuje wyłącznie jednego, wąskiego modułu. Urząd może oczekiwać wyjaśnienia, dlaczego wybrano właśnie tę ofertę i dlaczego koszt jest racjonalny.
Przed złożeniem wniosku dobrze jest porównać programy kilku instytucji szkoleniowych. Nie chodzi wyłącznie o znalezienie najniższej ceny. Tańsza oferta może nie zapewniać egzaminu, praktyki, materiałów lub potwierdzenia efektów kształcenia. Z kolei najdroższa propozycja może zawierać dodatki, które nie są potrzebne do osiągnięcia celu szkoleniowego.
Najbardziej przejrzysty wybór to taki, który można opisać prostym zdaniem: program obejmuje konkretne umiejętności potrzebne na stanowisku, termin pozwala wykorzystać wiedzę w planowanym projekcie, a koszt odpowiada zakresowi i formie zajęć. Takie podejście ogranicza ryzyko, że dofinansowanie szkolenia zostanie ocenione jako niecelowe lub niegospodarne.
Kto może ubiegać się o środki KFS i jakie formy kształcenia mogą otrzymać wsparcie
Pracodawca, pracownik i osoba pracująca – kogo obejmuje wsparcie
O środki KFS ubiega się pracodawca. W praktyce kluczowe jest posiadanie statusu pracodawcy, czyli zatrudnianie co najmniej jednej osoby na podstawie umowy o pracę. Wsparcie może dotyczyć zarówno pracowników, jak i samego pracodawcy, jeżeli planowane kształcenie pozostaje związane z prowadzoną działalnością oraz spełnia warunki naboru.

To rozróżnienie jest ważne dla osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą. Sam wpis do CEIDG nie przesądza jeszcze o możliwości uzyskania środków KFS. Osoba prowadząca firmę, która nie zatrudnia pracowników, powinna każdorazowo sprawdzić aktualne stanowisko właściwego urzędu pracy oraz warunki naboru. Finansowanie kształcenia przedsiębiorcy może być możliwe, ale co do zasady jest związane z posiadaniem statusu pracodawcy.
Pracodawca powinien też ocenić, czy wskazani uczestnicy rzeczywiście będą mogli wykorzystać zdobyte kompetencje. Wniosek dotyczący kilku osób będzie bardziej przekonujący, gdy dla każdej z nich opisano stanowisko, zakres obowiązków i uzasadnienie udziału. Zbiorcze stwierdzenie, że „firma chce przeszkolić cały zespół”, nie zastąpi analizy potrzeb poszczególnych stanowisk.
Szkolenie, studia podyplomowe, egzamin i badania – co mieści się w katalogu działań
Środki KFS mogą być przeznaczane na działania związane z kształceniem ustawicznym pracodawców i pracowników. Najczęściej dotyczą one kursów i szkoleń, ale katalog możliwości jest szerszy. W praktyce dofinansowanie może obejmować między innymi:
- kursy oraz szkolenia zawodowe, techniczne, specjalistyczne i branżowe;
- studia podyplomowe realizowane z inicjatywy pracodawcy lub za jego zgodą;
- egzaminy umożliwiające uzyskanie dokumentów potwierdzających nabyte umiejętności, kwalifikacje lub uprawnienia zawodowe;
- badania lekarskie i psychologiczne wymagane do podjęcia kształcenia lub pracy zawodowej po jego ukończeniu;
- ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków, gdy jest ono związane z planowanym kształceniem;
- określenie potrzeb pracodawcy w zakresie kształcenia ustawicznego, jeżeli działanie spełnia warunki przewidziane w przepisach i naborze.
Limity dofinansowania i wkład własny – jak policzyć, czy KFS rzeczywiście się opłaca
Po ustaleniu, że dane szkolenie może zostać objęte wsparciem, pojawia się bardziej praktyczne pytanie: ile firma faktycznie zapłaci i czy oszczędność uzasadnia formalności związane z wnioskiem oraz rozliczeniem środków.
W KFS nie wystarczy spojrzeć na cenę kursu. Trzeba uwzględnić poziom dofinansowania, ustawowy limit przypadający na uczestnika, wydatki nieobjęte wsparciem oraz koszty organizacyjne po stronie pracodawcy. Dopiero wtedy można ocenić, czy w konkretnym przypadku KFS będzie korzystniejszy od samodzielnego sfinansowania szkolenia.
80% albo 100% kosztów kształcenia
Standardowo KFS może finansować do 80% kosztów kształcenia ustawicznego, a pracodawca pokrywa pozostałe 20% jako wkład własny. Wyższy poziom wsparcia dotyczy mikroprzedsiębiorców, którzy mogą otrzymać nawet 100% kosztów.
Za mikroprzedsiębiorcę co do zasady uznaje się podmiot zatrudniający mniej niż 10 pracowników, którego roczny obrót netto lub suma aktywów bilansu nie przekracza równowartości 2 mln euro. Przy ustalaniu statusu przedsiębiorstwa znaczenie mogą mieć również powiązania kapitałowe i osobowe z innymi podmiotami. Nie należy więc zakładać automatycznie, że mała firma spełnia warunki mikroprzedsiębiorcy wyłącznie dlatego, że na co dzień zatrudnia kilka osób.
| Rodzaj pracodawcy | Maksymalny poziom wsparcia KFS | Minimalny wkład własny pracodawcy |
|---|---|---|
| Mikroprzedsiębiorca | do 100% kosztów kształcenia | 0%, o ile urząd przyzna finansowanie w pełnej wysokości |
| Pozostali pracodawcy | do 80% kosztów kształcenia | co najmniej 20% kosztów |
Sformułowanie „do 80%” lub „do 100%” ma znaczenie. Nie oznacza ono, że urząd zawsze finansuje maksymalną możliwą część wydatków. Przyznana kwota wynika z oceny wniosku, dostępnych środków oraz zasad wskazanych w dokumentacji konkretnego naboru.
Limit na jednego uczestnika może obniżyć realne dofinansowanie
Niezależnie od procentowego poziomu wsparcia obowiązuje limit kosztów kształcenia przypadających na jednego uczestnika. W ciągu roku nie mogą one przekroczyć 300% przeciętnego wynagrodzenia. Ponieważ przeciętne wynagrodzenie zmienia się w kolejnych okresach, przed przygotowaniem budżetu warto sprawdzić kwotę przyjmowaną przez właściwy urząd pracy dla danego naboru.
Limit dotyczy uczestnika, a nie całego wniosku. Jeżeli firma zgłasza kilka osób, należy sprawdzić koszt każdej osoby oddzielnie, szczególnie gdy uczestnicy mają brać udział w różnych kursach lub studiach podyplomowych. Drogi program szkoleniowy może być uzasadniony, ale kwota przekraczająca ustawowy limit nie zostanie objęta wsparciem z KFS.
W praktyce obliczenie warto wykonać w trzech etapach:
- ustalić pełny koszt kwalifikowany przypadający na jednego uczestnika;
- obliczyć maksymalny udział KFS według stawki 80% albo 100%;
- porównać wynik z limitem 300% przeciętnego wynagrodzenia oraz limitem wskazanym w regulaminie naboru.
Przykład: przedsiębiorstwo niebędące mikroprzedsiębiorcą chce wysłać pracownika na szkolenie kosztujące 10 000 zł. Przy finansowaniu na poziomie 80% maksymalna kwota wsparcia wynosi 8 000 zł, a wkład własny firmy to 2 000 zł. Jeśli jednak urząd przyzna niższą kwotę albo część ceny nie zostanie uznana za kwalifikowaną, udział pracodawcy będzie odpowiednio wyższy.
Nie każdy koszt związany ze szkoleniem będzie wydatkiem finansowanym z KFS
Budżet wniosku powinien obejmować wyłącznie koszty przewidziane dla danego działania i zgodne z dokumentacją naboru. Cena kursu, egzaminu, wymaganych badań lub ubezpieczenia może stanowić koszt kształcenia, jeżeli spełnia warunki programu. Inaczej wygląda sytuacja z wydatkami organizacyjnymi, które firma ponosi przy okazji udziału pracownika w szkoleniu.
Po stronie pracodawcy mogą pozostać między innymi koszty czasu pracy uczestnika, organizacji zastępstwa, dojazdu, noclegu, wyżywienia albo zakupu sprzętu potrzebnego po szkoleniu. Ich kwalifikowalność zależy od rodzaju wydatku i zasad obowiązujących w konkretnym urzędzie, dlatego nie powinny być automatycznie wpisywane do budżetu KFS.
Trzeba również prawidłowo określić kwestie podatku VAT. Jeżeli pracodawca ma prawo do odliczenia VAT, urząd może wymagać wykazania kosztu netto. Gdy odliczenie nie przysługuje, sposób ujęcia podatku należy ustalić zgodnie z formularzem oraz zasadami naboru. Błąd w tej części może zmienić wartość całego wniosku i wysokość wkładu własnego.
Jak ocenić opłacalność poza samą kwotą dotacji
Dofinansowanie nie zawsze jest najlepszym rozwiązaniem tylko dlatego, że obniża cenę kursu. Firma powinna zestawić oszczędność z terminem realizacji szkolenia, ryzykiem opóźnienia projektu oraz nakładem pracy potrzebnym do przygotowania i rozliczenia dokumentów.
Jeżeli pracownik musi zdobyć uprawnienia w ciągu kilku tygodni, a nabór KFS dopiero się zakończył lub procedura nie pozwala rozpocząć szkolenia w wymaganym terminie, oczekiwanie na środki może być droższe niż samodzielne opłacenie kursu. Przestój, utrata zlecenia lub konieczność korzystania z usług podwykonawcy bywają kosztowniejsze niż wkład własny.
Z drugiej strony KFS może być szczególnie opłacalny przy większej liczbie uczestników, studiach podyplomowych, kosztownych egzaminach albo planowanym cyklu kształcenia. Warunkiem jest jednak przygotowanie realnego harmonogramu: szkolenie nie powinno zostać rozpoczęte ani opłacone w sposób sprzeczny z zasadami danego naboru i późniejszą umową z urzędem.
Jak przygotować wniosek, który pokazuje potrzebę szkolenia, a nie tylko chęć uzyskania dotacji
Wniosek o środki KFS powinien umożliwić urzędowi prześledzenie prostego ciągu zdarzeń: firma ma określone zadanie lub zmianę organizacyjną, wskazany pracownik wykonuje związane z nią obowiązki, a wybrane kształcenie pozwoli mu wykonywać je prawidłowo. Dokumentacja nie musi być rozbudowanym biznesplanem, ale nie może ograniczać się do hasłowego opisu kursu.
Opisuj sytuację firmy językiem faktów i terminów
Najlepiej rozpocząć od faktu, który można potwierdzić dokumentem, harmonogramem albo konkretną decyzją biznesową. Może to być podpisana umowa z klientem, plan uruchomienia nowej usługi, zakup technologii, zmiana przepisów wpływająca na sposób wykonywania pracy lub reorganizacja stanowisk.
Zamiast pisać: „firma chce podnieść kwalifikacje zespołu”, warto wskazać: „od czerwca firma rozpoczyna realizację usług wymagających obsługi systemu X, a dwóch pracowników działu technicznego będzie odpowiadało za konfigurację i bieżące wsparcie klientów”. Taka informacja wyjaśnia, dlaczego szkolenie jest potrzebne, kto ma w nim uczestniczyć i kiedy wiedza zostanie wykorzystana.
Jeżeli powodem jest trudność w rekrutacji, nie wystarczy ogólne stwierdzenie o braku pracowników na rynku. Warto opisać, jakie kompetencje są potrzebne na danym stanowisku, dlaczego obecny pracownik może je zdobyć oraz jakie zadania przejmie po ukończeniu kursu. Dobrze przygotowany opis pokazuje, że szkolenie jest rozwiązaniem konkretnego problemu kadrowego, a nie przypadkowym wydatkiem.
Połącz program szkolenia z obowiązkami uczestnika
Do wniosku należy podejść jak do sprawdzenia zgodności trzech elementów: stanowiska uczestnika, programu kształcenia i planowanego efektu. Każdy z nich powinien wynikać z dokumentów przedstawionych urzędowi.
Przy opisie uczestnika przydatne są informacje o zajmowanym stanowisku, obecnym zakresie obowiązków, doświadczeniu oraz zadaniach planowanych po zakończeniu kształcenia. Następnie należy wskazać te moduły programu, które odpowiadają konkretnym obowiązkom. Nie trzeba przepisywać całego harmonogramu kursu, lecz warto pokazać najważniejsze zagadnienia oraz ich zastosowanie w firmie.
Jeśli szkolenie kończy się egzaminem lub uzyskaniem uprawnienia, warto wyjaśnić, dlaczego dokument jest niezbędny do wykonywania określonych zadań. Gdy kurs ma charakter praktyczny, można opisać, jakie działania pracownik będzie wykonywał samodzielnie po jego ukończeniu.
Uzasadnij wybór instytucji szkoleniowej i cenę
Wniosek powinien pokazywać nie tylko potrzebę szkolenia, lecz także racjonalność zakupu. Urząd może oczekiwać danych dotyczących realizatora usługi, programu, liczby godzin, formy zajęć, terminu, miejsca szkolenia, kosztu oraz sposobu potwierdzenia efektów kształcenia.
Przedsiębiorca powinien sprawdzić, czy oferta zawiera wszystkie elementy potrzebne do osiągnięcia celu. Kurs prowadzony zdalnie może być wystarczający przy nauce obsługi programu, ale niekoniecznie przy szkoleniu wymagającym zajęć praktycznych. Z kolei kurs stacjonarny z egzaminem i materiałami może kosztować więcej, lecz jego cena będzie łatwiejsza do obrony, jeśli te elementy są rzeczywiście konieczne.
Dobrym rozwiązaniem jest zachowanie porównania kilku ofert, nawet jeżeli urząd nie wymaga przedstawienia formalnego rozeznania rynku. Notatka z wyboru może wskazywać, że wybrany podmiot zapewnia właściwy termin, zakres, liczbę godzin, egzamin albo zajęcia praktyczne. Nie chodzi o wybór najtańszej propozycji za wszelką cenę, ale o możliwość wykazania, że wydatek jest adekwatny.
Sprawdź dokumenty zanim rozpocznie się szkolenie
Każdy powiatowy urząd pracy udostępnia własny formularz wniosku oraz wykaz wymaganych załączników. Przed złożeniem dokumentów należy sprawdzić przede wszystkim termin naboru, właściwość urzędu, sposób podpisania wniosku, dane uczestników, formularze dotyczące pomocy de minimis oraz dokumenty dotyczące wybranego kształcenia.
Wsparcie KFS jest co do zasady pomocą de minimis. Pracodawca powinien więc rzetelnie wykazać otrzymaną wcześniej pomoc publiczną lub złożyć odpowiednie oświadczenie, jeżeli takiej pomocy nie otrzymał. Nieprawidłowe dane w tym zakresie mogą wstrzymać ocenę wniosku albo uniemożliwić zawarcie umowy.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Kto może ubiegać się o dofinansowanie z KFS?
O środki KFS ubiega się pracodawca, czyli podmiot zatrudniający co najmniej jedną osobę na podstawie umowy o pracę. Wsparcie może obejmować pracowników oraz samego pracodawcę, jeśli kształcenie jest związane z działalnością firmy i spełnia warunki naboru.
Czy osoba prowadząca jednoosobową działalność może skorzystać z KFS?
Sam wpis do CEIDG nie przesądza o możliwości uzyskania środków. Osoba prowadząca firmę bez pracowników powinna sprawdzić aktualne stanowisko właściwego powiatowego urzędu pracy oraz warunki konkretnego naboru.
Jakie szkolenie ma większą szansę na dofinansowanie?
Szkolenie powinno mieć wyraźny związek z potrzebami firmy, obowiązkami uczestnika i planowanym efektem. Łatwiej uzasadnić kurs dotyczący wdrażanej technologii, nowych usług, wymaganych uprawnień lub zmian w procesach niż szkolenie o wyłącznie ogólnorozwojowym charakterze.
Czy poprawny wniosek gwarantuje otrzymanie środków?
Nie. Środki KFS są ograniczone, a urząd może finansować tylko część zgłoszonych działań. Znaczenie mają również priorytety KFS na dany rok oraz lokalne kryteria naboru.
Gdzie sprawdzić terminy naboru i dokumenty?
Informacji należy szukać we właściwym powiatowym urzędzie pracy, ustalonym według siedziby pracodawcy albo miejsca prowadzenia działalności. Urzędy mogą stosować różne formularze, kryteria i rozwiązania organizacyjne.
